راه نجات ما ایمان به خداست این دشمن، نابود می شود
به گزارش قائم، مؤمن آل فرعون در آیات ۳۴ تا ۴۰ سوره غافر با یادآوری سرنوشت تکذیب کنندگان پیامبران، اخطار می دهد که ریشه هلاکت دشمنان حق در تکبر و لجاجت آنان است. این آیات در مقابل، ایمان و عمل صالح را راه نجات معرفی می کند و وعده می دهد که عاقبت جبهه حق، بهره مندی از پاداش بی حساب الهی است.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات ۳۴ تا ۴۰ سوره غافر، بخشی از سخنان «مؤمن آل فرعون» را روایت می کند، مردی بصیر که در دل حکومت فرعون زندگی می کرد اما در جبهه حق ایستاده بود. وی در این آیات با یادآوری تاریخ پیامبران، ریشه های گمراهی دشمنان حق را آشکار می سازد، از عاقبت شوم تکذیب کنندگان سخن می گوید و در مقابل، سر انجام روشن اهل ایمان را ترسیم می کند.
بنابر روایت فارس، علامه طباطبایی در تفسیر المیزان، این آیات را مبین سنت های تغییرناپذیر الهی در هدایت، ضلالت، مجازات و پاداش می داند، سنت هایی که در همه دوران ها جریان دارند.
گمراهی دشمن، نتیجه شک و لجاجت
مؤمن آل فرعون سخنان خویش را با یادآوری سرگذشت حضرت یوسف(ع) شروع می کند، «وَلَقَدْ جَاءَکُمْ یُوسُفُ مِنْ قَبْلُ بِالْبَیِّنَاتِ...».
او به قوم خود یادآور می شود که قبل از موسی(ع)، یوسف نیز با دلیلهای روشن به سمت آنان آمد، اما آنان همیشه در آن چه او آورده بود تردید داشتند.
علامه طباطبایی توضیح می دهد که مشکل اصلی دشمنان حق، کمبود دلیل و برهان نیست، بلکه بیماری درونی شک، لجاجت و خودبرتربینی است. آنان حتی بعد از مشاهده آیات روشن نیز حقیقت را نمی پذیرند. به این علت بعد از رحلت یوسف گفتند که «لَنْ یَبْعَثَ اللَّهُ مِنْ بَعْدِهِ رَسُولًا»، یعنی راه هدایت الهی را بسته تصور کردند و خویش را از پذیرش پیامبران بعدی محروم ساختند.
ین انحراف فکری نتیجه عملکرد خود انسان است. وقتی کسی آگاهانه در مقابل حقیقت مقاومت کند، کم کم توان تشخیص حق را از دست می دهد و در راه گمراهی تثبیت می شود.
از همین رو آیه می فرماید که «کَذَلِکَ یُضِلُّ اللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ مُرْتَابٌ» خداوند کسانی را که اهل اسراف و تردیدند در گمراهی رها می کند.
جهل دشمن، وقتی استکبار جای عقل را می گیرد
آیات بعدی یکی از مهم ترین خاصیت های جبهه باطل را معرفی می کند، یعنی مجادله با حق بدون هیچ دلیل و حجتی. خداوند می فرماید که «الَّذِینَ یُجَادِلُونَ فِی آیَاتِ اللَّهِ بِغَیْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ».
این مجادله را نشانه جهل مرکب است، حالتی که انسان نه تنها حقیقت را نمی داند، بلکه گمان می کند بر حق است. چنین اشخاصی به جای پیروی از برهان، اسیر هواهای نفسانی و غرور خود می شوند.
قرآن در رابطه با آنان می فرماید که «إِنْ فِی صُدُورِهِمْ إِلَّا کِبْرٌ مَا هُمْ بِبَالِغِیهِ» در دل هایشان چیزی جز تکبر نیست، اما هیچ گاه به اهدافی که در سر می پرورانند نمی رسند. ریشه خیلی از دشمنی ها با جبهه حق در همین استکبار نهفته است. دشمن گمان می کند با قدرت ظاهری، تبلیغات یا فشار می تواند حقیقت را خاموش کند در حالیکه این تصور، نتیجه جهلی عمیق نسبت به سنت های الهی است.
دسیسه ای که به صاحبش بازمی گردد
یکی از پیام های مهم این آیات، ناکامی توطئه های جبهه باطل است. مستکبران می کوشند با جدال، تحریف و فشار، مسیر حق را متوقف کنند، اما خداوند آنان را به نتیجه مطلوبشان نمی رساند.
عبارت «مَا هُمْ بِبَالِغِیهِ» مبین همین حقیقت است. خواسته اصلی مستکبران، برتری جویی و خاموش کردن نور خداست، اما اراده الهی مانع تحقق این هدف می شود. به این دلیل، نقشه هایی که برای نابودی حق طراحی می شوند، در نهایت به شکست خود طراحان می انجامند.
تاریخ فرعون، نمرود و دیگر طاغوت ها نمونه ای از این سنت الهی است. آنان با تمام توان برای حفظ قدرت خود تلاش کردند، اما سر انجام همان قدرت به عامل سقوطشان تبدیل شد. دسیسه ای که برای نابودی مؤمنان طراحی شده بود، در نهایت گریبان خودشان را گرفت.
مجازات دشمن، نتیجه طبیعی رویارویی با حق
در این آیات، مؤمن آل فرعون بارها قوم خویش را نسبت به عذاب الهی هشدار می دهد. او می داند که مخالفت با حق تنها یک خطای فکری نیست، بلکه مسیری است که انسان را به سمت نابودی می کشاند. عذاب الهی از سنخ انتقام های شخصی نیست بلکه نتیجه طبیعی انتخاب های انسان است. کسی که در مقابل هدایت می ایستد، راه سقوط را برای خود هموار می کند. به این علت خداوند در رابطه با اهل استکبار می فرماید که بر دل های آنان مهر زده می شود، «کَذَلِکَ یَطْبَعُ اللَّهُ عَلَی کُلِّ قَلْبِ مُتَکَبِّرٍ جَبَّارٍ».
این مهر خوردن بر قلب، مجازاتی است که قبل از عذاب غائی رخ می دهد، یعنی انسان به مرحله ای می رسد که دیگر توان درک حقیقت را از دست می دهد و با سرعت بیشتری به سمت هلاکت حرکت می کند.
پاداش جبهه حق، امنیت و حیات جاودان
در پایان این بخش، قرآن تقابل زیبایی میان سرنوشت اهل باطل و اهل ایمان ترسیم می کند، «مَنْ عَمِلَ سَیِّئَةً فَلَا یُجْزَی إِلَّا مِثْلَهَا وَمَنْ عَمِلَ صَالِحًا... فَأُولَئِکَ یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ یُرْزَقُونَ فِیهَا بِغَیْرِ حِسَابٍ».
این آیه اوج عدالت الهی را نشان داده است. مجازات بدکاران متناسب با عمل آنان است، اما پاداش مؤمنان فراتر از استحقاق ظاهری آنان خواهد بود. خداوند برای اهل ایمان و عمل صالح، رزقی بی حساب و نعمتی لایتناهی درنظر گرفته است.
در حقیقت، جبهه حق امکان دارد در ظاهر با سختی ها و فشارهای فراوان رو به رو شود، اما پایان مسیر آنان بهشت، امنیت و رضوان الهی است. در مقابل، دشمنانی که خویش را پیروز میدان می پندارند، نه به اهدافشان می رسند و نه از عواقب اعمال خود می گریزند.
آیات ۳۴ تا ۴۰ سوره غافر تصویری روشن از دو جبهه متقابل ارائه می کند. جبهه باطل با شک، جهل، استکبار و دسیسه شناخته می شود و سرانجامی جز شکست و مجازات ندارد. در مقابل، جبهه حق بر پایه ایمان، بصیرت و عمل صالح شکل می گیرد و عاقبت آن پیروزی و پاداش الهی است.
این آیات تنها روایت یک واقعه تاریخی نیستند، بلکه مبین سنتی دائمی اند، این که دشمنان حق هرچند قدرتمند به نظر برسند، در دام تکبر و توطئه های خود گرفتار می شوند و سرانجام، این اهل ایمان هستند که به وعده الهی دست می یابند.
تلاوت این آیات را که در صفحه ۴۷۱ قرآن کریم واقع است، ببینید و بشنوید.
منبع: qawem.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان قائم در مورد این مطلب