اگر احتیاج به نعره کشیدن از تاب تن ات می گذرد، با همسایه ات سخن بگو
به گزارش قائم، «دیوانگان پاریس»، عنوان مجلد جدیدی از مجموعه داستان های کوتاه برگزیده جایزه اُ. هنری است که با ترجمه لیدا طرزی از جانب نشر نیستان وارد بازار کتاب شده است. در بخشی از داستان «دیوانگان پاریس» (داستانی که عنوان مجلد از آن گرفته شده است) چنین می خوانیم: «چهارشنبه شبی احتیاج به نعره کشیدن از تاب تن گذشت. در واگن مترو بودم. به سن میشل می رفتم. چیزی که جلویم را گرفت یا نجاتم داد جمله ای بود که کسی روی یکی از درها حک کرده بود: با همسایه ات سخن بگو... »
به گزارش قائم به نقل از خبر آنلاین، این کتاب که در سال ۲۰۲۳ در ایالات متحده به چاپ رسیده، همچون سایر مجلدات این مجموعه، بالاترین داستان های کوتاه سال را در برگرفته و در اختیار علاقمندان ادبیات و بخصوص داستان کوتاه قرار داده است.
پیشینه جایزه داستان کوتاه اُ. هنری به سال ۱۹۱۹ بازمی گردد. ده سال بعد از مرگ اُ. هنری دوستان و دوست داران او این جایزه را بنیان نهادند با یادبودی که به قول خودشان هم هنر نگارش داستان کوتاه را تقویت می کرد و هم به نویسندگان جوان انگیزه می بخشید، یاد اُ. هنری را گرامی بدارند. برگزیدگان مجموعه ۲۰۲۳ به روشنی شور و شوق مستمر قالب داستان کوتاه را برای ادامه راه نشان می دهند. از آنجائیکه اُ. هنری با تکبر و خودبزرگ بینی بیگانه بود جایزه ای که به نامش نامگذاری شده برای پرورش و تشویق اهالی ادبیات نیست بلکه برای اینست که نمونه هایی از آثار بهترین نویسندگان معاصر جمع آوری شوند. به قول لورن گراف، ویراستار این جلد از مجموعه داستان های کوتاه برگزیده جایزه اُ. هنری، یک داستان عالی می تواند نفرت های غیرمنطقی را از میان ببرد و این یکی از بزرگترین مواهب روایت است.
کتاب «دیوانگان پاریس» شامل یازده داستان کوتاه از نویسندگانی از چهار گوشه جهان است.
داستان «ساعات اداری» نوشته لینگ ما، داستانی خواندنی است که به طرزی مرموز مرزهای خیال و واقعیت را در هم می ریزد. زنی جوان بنام ماری که استاد دانشگاه است در دفتر کار خود که ازقضا قبل از او دفتر کار استاد راهنمای فوت شده اش بوده، دری مخفی می یابد که به مکانی متفاوت و خیلی عجیب باز می شود. مکانی که در آن، زمان ایستاده است و نمی گذرد. مکانی که بشدت و به طرزی سورئال خصوصی است. جایی که هم جاده دارد و هم جنگل. جایی که همیشه شب است و ماری یک دفعه به خود جرئت می دهد در دل جنگل جلو برود.
داستان «کوهِ مرد» نوشته کترین لِیسی، هم روایت گر اتفاقی نادر و باورنکردنی در دنیای پرهیاهو و آشوب ماست. در ایالت کانزاس ناگهان کوهی نمایان می شود که دیواره های آن نه از سنگ و خاک بلکه از تعداد زیادی انسان است، آن هم همه مرد. آنچه در این داستان نمادین جالب است همانا گمانه زنی ها و تفاسیر کسانی است که با این پدیده غریب رو به رو می شوند. از تفاسیر سیاسی گرفته تا تاویل های دینی و آخرالزمانی. راوی داستان که زنی ورزشکار است تلاش می کند برای کشف راز این کوه از آن بالا برود و در راه صعود با یکی از آشنایان سابق خود برخورد می کند.
داستان «جن زدگی حاجی هوتک» نوشته جمیل جان کوچایی، زندگی مهاجران را دستمایه کار خود قرار داده است. پیرمردی افغانستانی که سال ها پیش به ایالات متحده مهاجرت کرده هنوز در مظان مشارکت در کارهای سیاسی است و همه لحظات زندگی خود و خانواده پرجمعیتش توسط جاسوسی ناشناس و نامرئی رصد می شود. داستان به شیوه دوم شخص روایت شده و تا پایان خواننده را در تعلیق نگاه می دارد.
اما بی شک یکی از جذاب ترین داستان های این مجلد داستان «دیوانگان پاریس» است به قلم رودریگو بِلانکو کالدِرون. پژوهشگری مکزیکی برای گذراندن دوره کارورزی اش لابراتوار زبانشناسیِ لغت نامه انفورماتیک پاریس را انتخاب می کند، ولی از بد روزگار ۲۳ نوامبر ۲۰۱۵، تنها ده روز بعد از قتل عام باتاکلان، وارد این شهر می شود. روزهایی که اهالی پاریس اندوه شان را پیچیده در شالی نامرئی تاب می آوردند و سکوت آزاردهنده شان دستمالی بود به جنس خود هوا که یکسان دور گردن اهالی و مهاجران پیچیده بود. باری، پژوهشگر افسرده ما که از آن سکوت سرد و سنگین به ستوه آمده در مترو با مردی رومانیایی آشنا می شود و ناخواسته از اسراری تاریخی و سیاسی سر درمی آورد. خوب است کمی از متن داستان را با هم بخوانیم: «آشکار بود که افسرده بودم. از آغاز حملات عصبی ام آن قدری نمی گذشت... بدترین حملات عصبی دقیقا این طورند: حس می کنی دلتنگی بی پایانی رشد می کند و رشد می کند ولی هیچ گاه نمی تواند سرریز شود. هیچ کس پلک نمی زند و این همان وقتی است که به سرت می زند واقعاً داری مشاعرت را از دست می دهی. چهارشنبه شبی احتیاج به نعره کشیدن از تاب تن گذشت. در واگن مترو بودم. به سن میشل می رفتم. چیزی که جلویم را گرفت یا نجاتم داد جمله ای بود که کسی روی یکی از درها حک کرده بود: با همسایه ات سخن بگو... بسمت راستم نگاه کردم. مردی را دیدم. جذاب و چشم آبی و پنجاه وچندساله و خوش لباس. سرش به تلفن همراهش گرم بود. باردیگر به جمله حک شده روی در نگاه کردم تا مطمئن شوم درسی را که تقدیر به من آموخته بود درک کرده ام: با همسایه ات سخن بگو.»
داستان «مادر»، نوشته جیکوب اِم هانگو قصه جوانه زنی است که در قبیله ای آفریقایی باورهای سنتی و نظام مردسالار دهکده را زیر پا می گذارد و برای اولین بار از چیزهایی تازه سخن می گوید و ناخوانده پیداست که فرجام چنین کاری چه خواهد بود. ولی تومبی، قهرمان قصه ما، به طرزی معجزه آسا از عقوبت ریش سفیدان و متعصبان دهکده جان سالم به در می برد.
داستان «حفره»، نوشته پمی اگودا از روح خانه ها می گوید. از این که خانه ها می دانند ساکنان شان چه در سر می گذرانند و هم بدین جهت آنان را تادیب یا از آنان محافظت می کنند.
داستان «قفل ساز» نوشته گری وولف لاجوی، اما از احوال کسانی می گوید که در چشم مردم خوار و حقیرند ولی پشت ظاهر غریب شان عالمی دگر دارند. قفل سازی کم حرف و مردم گریز که زندگی به انزوا می گذراند، از شوخی روزگار درهای بسته را به روی صاحبان شان باز می کند. وی در خلوت خود به مسائلی عمیق فکر می کند، مسائلی که دانشمندان عالم در حل آن درمانده اند. به عنوان مثال ماهیت صفر. به نظر قفل ساز صفر نمادی است که دور هیچ حلقه زده ولی این حلقه شکسته نشده می تواند به طرزی متناقض نما به مفهوم همه چیز هم باشد. او آموخته ریاضی دانان و فیزیکدانان مطمئن نیستند که صفر حقیقی است یا اساسا باید آنرا حاضر دانست یا غایب. ولی می داند پاسخ به این سؤال خیلی چیزها را روشن می کند همچون ماهیت سیاهچاله ها، خصوصیت های جاذبه ای خاص و منشأ مه بانگ.
کتاب «دیوانگان پاریس» از داستان طنز نیز بی بهره نیست. داستان «عروس» نوشته کِی مینگ چانگ، داستان زنی میانسال است که با وجود آنکه سال هاست از ازدواج اش می گذرد هنوز با مادرشوهر فرتوتش مشکل دارد.
«دیوانگان پاریس»؛ مجموعه داستان های کوتاه برگزیده جایزه اُ. هنری با ترجمه لیدا طرزی از طرف نشر نیستان وارد بازار کتاب شد.
منبع: قائم
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان قائم در مورد این مطلب