دعای گره گشا امام سجاد(ع) چه طور از آفت های اخلاقی به خدا پناه می برد؟
به گزارش قائم، در صحیفه سجادیه، امام سجاد(ع) دعایی خواند که تنها درخواست رهایی از سختی های زندگی نیست؛ بلکه فهرستی تعجب آور از آفت های اخلاقی و رفتاری انسان را پیش روی ما می گذارد؛ از حرص، خشم و حسد گرفته تا غفلت، خودپسندی، یاری ستمگر و حتی بدسرانجامی در آخرت.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، از دعاهای امام سجاد(ع) در پناه خواستن از خداوند متعال در مقابل سختی ها، ناملایمات، خصلت های ناپسند و رفتارهای نکوهیده، دعایی است که مجموعه ای گسترده از لطمه های اخلاقی و گرفتاری های زندگی را دربرمی گیرد.
بنابر روایت موسسه نشر معارف اهل بیت(ع)؛ امام سجاد(ع) در این دعا از خداوند می خواهد انسان را از آفت هایی که می توانند روح، رفتار و عاقبت او را تحت تأثیر قرار دهند، محفوظ بدارد.
«اَللَّهُمَّ إِنیِّ أَعُوذُ بِکَ مِنْ هَیَجَانِ الْحِرْصِ وَ سَوْرَةِ الْغَضَبِ وَ غَلَبَةِ الْحَسَدِ وَ ضَعْفِ الصَّبْرِ وَ قِلَّةِ الْقَنَاعَةِ وَ شَکَاسَةِ الْخُلْقِ وَ إِلْحَاحِ الشَّهْوَةِ وَ مَلَکَةِ الْحَمِیَّةِ»
خدایا، از شدت گرفتن حرص و آزمندی، فوران خشم، چیره شدن حسد، ناتوانی در شکیبایی، کمبود قناعت، بداخلاقی، پافشاری شهوت و غلبه تعصب و حمیت به تو پناه می آورم.
«وَ مُتَابَعَةِ الْهَوَی وَ مُخَالَفَةِ الْهُدَی وَ سِنَةِ الْغَفْلَةِ وَ تَعَاطِی الْکُلْفَةِ وَ إِیثَارِ الْبَاطِلِ عَلَی الْحَقِ»
پروردگارا، به تو پناه می برم از پیروی خواهش های نفسانی، سرپیچی از راه هدایت، فرو رفتن در خواب غفلت، گرفتار شدن در تکلف و ترجیح دادن باطل بر حق.
«وَ الْإِصْرَارِ عَلَی الْمَأْثَمِ وَ اسْتِصْغَارِ الْمَعْصِیَةِ وَ اسْتِکْبَارِ الطَّاعَةِ»
از اصرار ورزیدن بر گناه، کوچک شمردن معصیت و بزرگ دیدن طاعت و عبادت خویش نیز به تو پناه می برم.
«وَ مُبَاهَاةِ الْمُکْثِرِینَ وَ الْإِزْرَاءِ بِالْمُقِلِّینَ وَ سُوءِ الْوِلاَیَةِ لِمَنْ تَحْتَ أَیْدِینَا وَ تَرْکِ الشُّکْرِ لِمَنِ اصْطَنَعَ الْعَارِفَةَ عِنْدَنَا»
خدایا، به تو پناه می برم از فخرفروشی و مباهات به فراوانی مال و امکانات، تحقیر و خوار شمردن کم برخورداران، بدرفتاری با آنهایی که تحت سرپرستی ما هستند و ناسپاسی در مقابل کسی که به ما نیکی کرده است.
«أَوْ أَنْ نَعْضُدَ ظَالِماً أَوْ نَخْذُلَ مَلْهُوفاً أَوْ نَرُومَ مَا لَیْسَ لَنَا بِحَقٍّ أَوْ نَقُولَ فِی الْعِلْمِ بِغَیْرِ عِلْمٍ»
و پناه می برم به تو از این که ستمگری را یاری نماییم، انسان گرفتار و ستمدیده ای را تنها بگذاریم، چیزی را طلب نماییم که حقی در آن نداریم یا درباره ی دانش، بدون آگاهی و علم سخن بگوییم.
«وَ نَعُوذُ بِکَ أَنْ نَنْطَوِیَ عَلَی غِشِّ أَحَدٍ وَ أَنْ نُعْجِبَ بِأَعْمَالِنَا وَ نَمُدَّ فِی آمَالِنَا»
خدایا، به تو پناه می بریم از این که در دل، نیرنگ و فریب کسی را پنهان نماییم، اعمال خودرا بزرگ و شایسته ستایش ببینیم و در آرزوهای دور و دراز گرفتار شویم.
«وَ نَعُوذُ بِکَ مِنْ سُوءِ السَّرِیرَةِ وَ احْتِقَارِ الصَّغِیرَةِ وَ أَنْ یَسْتَحْوِذَ عَلَیْنَا الشَّیْطَانُ أَوْ یَنْکُبَنَا الزَّمَانُ أَوْ یَتَهَضَّمَنَا السُّلْطَانُ»
و به تو پناه می آوریم از بدی و ناپاکی درون، کوچک انگاشتن گناهان کوچک، چیره شدن شیطان بر ما، گرفتار شدن در سختی های روزگار و ستم و فشار حاکمان.
«وَ نَعُوذُ بِکَ مِنْ تَنَاوُلِ الْإِسرَافِ وَ مِنْ فِقْدَانِ الْکَفَافِ»
پروردگارا، از اسراف و زیاده روی در مصرف و همین طور از فقدان امکانات ضروری زندگی و بی کفایتی در تامین معاش، به تو پناه می بریم.
«وَ نَعُوذُ بِکَ مِنْ شَمَاتَةِ الْأَعْدَاءِ وَ مِنْ الْفَقْرِ إِلَی الْأَکْفَاءِ وَ مِنْ مَعِیشَةٍ فِی شِدَّةٍ وَ مِیتَةٍ عَلَی غَیْرِ عُدَّةٍ»
از شادی و سرخوشی دشمنان به جهت گرفتاری ما، نیازمند شدن به همتایان و هم سطحان، زندگی در تنگنا و دشواری و مرگ در صورتیکه برای سفر آخرت توشه ای فراهم ننموده ایم، به تو پناه می آوریم.
«وَ نَعُوذُ بِکَ مِنْ الْحَسْرَةِ الْعُظْمَی وَ الْمُصِیبَةِ الْکُبْرَی وَ أَشْقَی الشَّقَاءِ وَ سُوءِ الْمَآبِ وَ حِرْمَانِ الثَّوَابِ وَ حُلُولِ الْعِقَابِ»
خدایا، به تو پناه می بریم از بزرگ ترین حسرت، سنگین ترین مصیبت، سخت ترین نوع بدبختی، عاقبت ناخوشایند، محروم ماندن از پاداش آخرت و گرفتار شدن در عذاب روز قیامت.
«اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَعِذْنِی مِنْ کُلِّ ذَلِکَ بِرَحْمَتِکَ وَ جَمِیعَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ»
خداوندا، بر محمد و خاندان پاک او درود فرست و به رحمت خود، من و همه مردان و زنان مؤمن را از تمام این آفت ها و گرفتاری ها محفوظ بدار؛ ای مهربان ترین مهربانان.
این دعا، در واقع مجموعه ای جامع از پناه جویی انسان به خداوند است؛ از آفت های درونی مانند حرص، خشم، حسد، شهوت، غفلت و خودپسندی گرفته تا لطمه های اجتماعی همچون یاری ستمگر، بی توجهی به مظلوم، تحقیر نیازمندان و ناسپاسی. در انتها نیز امام سجاد(ع) همه این درخواست ها را در پناه رحمت الهی قرار می دهد و برای تمامی مؤمنان و مؤمنات نیز طلب مصونیت می کند.
منبع: قائم
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان قائم در مورد این مطلب