ذکری که از جواهر قیمتی تر است
به گزارش قائم، آیت ا... بهجت(ره) می فرمود: «اگر بدانید در این استغفار چه گنج هایی نهفته است؟ روح را صیقل می دهد، راه ها باز می شود و حاجت ها برآورده می شوند.»
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ذکر و دعا جایگاه ویژه ای در سبک زندگی مؤمنانه دارد و هر اندازه انسان با خدای متعال و خاندان علیهم السلام انس و الفت بیشتری داشته باشد، با ذکر و دعا مأنوس تر خواهد بود. با این وجود خیلی از ما راهکار خیلی از مشکلات و گرفتاری های دنیایی و معنوی خودرا در بین ذکرها جستجو می نماییم تا از این راه راهی برای قرب الهی و استجابت دعای خود پیدا نماییم و البته می دانیم که گره گشای مسایل مان سفارش های عالمان دینی است که انس بیشتری با ذکرها داشته و دعاهای راهگشا را بهتر از ما آموخته و می دانند.
با مرور قسمتهایی از سخنان پرارزش عالم وارسته و عبد صالح خدا، آیت ا... العظمی محمدتقی بهجت رحمه ا... مقابل، بخشی از ذکرهایی که معظم له بطور عمومی به مردم سفارش می فرمود را مورد بازخوانی قرار داده است. لازم به توضیح است که این مطالب به تائید دفتر آن عالم کم نظیر و دانشمند رسیده است.
ذکری که از جواهرها و مرواریدها قیمتی تر است
از حضرت آیت ا... العظمی بهجت قدس سره درخواست کردم: «یک ذکر خیلی بزرگ یادم بدهید.» گفتند: «ذکری یادتان بدهم که از جواهرهای همه ی کوه های دنیا و مروارید همه دریاها قیمتی تر باشد؟»
گفتم: «بله!» و منتظر یک ذکر عریض و طویل خاص بودم؛ که گفتند: «استغفار... استغفار... استغفار! اگر بدانید در این استغفار چه گنج هایی نهفته است؛ روح را صیقل می دهد، راه ها باز می شود و حاجت ها برآورده می شوند.»
بزرگ ترین ذکر خدا
برای تحصیل حضور قلب در نماز، عمداً و اختیاراً روی [دلِ] خودرا بر نگرداند. بالأخره یک آن، متوجّه می شود که برای خدا نماز می خواند. آنرا اختیاراً از دست ندهد! این، خیلی آسان است. برهان این مطلب را کسی می داند که عمل کند و نتیجه بگیرد. شیطان هم قبول ندارد که کسی بدون اختیار، عبادتش کند.
بزرگ ترین ذکر خدا، ذکر در نماز است. «وَلَذِکرُ اللَّهِ أَکبَرُ» [عنکبوت: آیه ی ۴۵].
الهام ذکر از طرف خداوند
ذکر خدا حدی دارد؟ نه. حدش را از قلب خودت سؤال کن. کی از روی حضور قلب ذاکر می شوید؟ ذکر هم مختلف هم است. «اَسئَلُکَ... [و] اَن تُلْهِمَنی ذِکرَک»؛ در جایی که گیر افتادم، مرا الهام کنی که با ذکر نجات می یابی. الهام کنی، با آن ذکر خاص، نجات می یابی.
هر ذکری، مناسبش را باید شما مناسب حال و وقت [بگویی]. نه مطلق الذکر. بطورمثال فقیر است، «یا شافی» می گوید! مناسبت ندارد، بگو «یا رزاق». [یا مثلاً] مریض است، «یا رزاق» بگویی! نه، باید «یا شافی» بگویی. ملاحظه فرمودید؟ این ها را امام بلد است، بطورکامل و همین طور اولیاء و مبادی عالیه، فضلاً از مبدأ اعلی. اصل ذکر و خصوصیت ذکر را الهام می کند، به قلب می اندازد. آدم خیال می کند نه، به فکرش رسید، طوری نیست. بابا، الهام الهی است؛ نمی شود از این روبرگردان باشید، بگویید نه خیر، خودمان فکرمان به هر جا رسید.
رؤیت اغیار، مانع از ذکر خدا است
روایت عجیبی، به گمانم در کتاب «غررالحکم» آمده است که از آن استفاده می شود: «انسان غافل از ذکر خدا، به یاد عمرو و بَکر است». پس منظور از اغیار که مانع از ذکر خدا هستند، همین آدم های خوب هستند. البته عده ای هستند که ذکر آنها ذکرالله است، بلکه شرطیت دارد و یزیدُ الذاکرَ تَنْویراً (به نورانیت ذاکر می افزاید).
آیا امکان دارد مقصود از «یذَکرُکمُ ا... رُؤیتُهُ؛ دیدارش شما را به یاد خدا می اندازد» رُؤْیةُ الناسی لله (دیدن غافل از یاد خدا) که مقابل ذکر خداست باشد؟ خیر، فَقَهْراً رُؤْیتُهُ وَ ذِکرُهُ لله یزیدُ فِی ذِکرِ ا...، فَالذاکرُ لله مُذَکرٌ رُؤْیتُهُ، لَا الناسی لَهُ تَعالی (پس قهراً دیدن و یاد او از خدا، سبب افزایش ذکر خدا برای بیننده می شود، پس رؤیت کسی که ذاکر خداست، مذکِّر است؛ بر خلاف کسی که از یاد خداوند متعال غافل است).
منبع: تسنیم
منبع: قائم
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان قائم در مورد این مطلب